Living the dream?? Not really. Does it matter? Not really.

 It's crazy how we take some things for granted. Like, how convenient it is to wash your ass when you don't have a cannula stuck in your left hand....yes that's right. I'm admitted to a hospital again. It's become an annual tradition thingy now... also, this stay made me realise how we take things like-making your tea or coffee any time you want, having a comfortable sleep cuddling with husband,washing your hair (and armpits) properly,eating whenever we want,comfort of our own bed,own toilet ,we take all these things for granted...its been just three days and I'm going crazy...

Also we need doctor House here. Because first they said it's a upper respiratory infection, then the X ray turned out good,then they diagnosed it's a lower respiratory infection,but I don't have cough or runny nose,finally,when I'm better and about to get discharged, they think it's a UTI


I'm feeling better now,and ready to leave this...well,it was a good break from work stress. I have nothing to do (not entirely true. I just started watching the Lock and Key on Netflix and it's pretty good. I actually wanted to watch Lucifer, but there's too much nude for a hospital). So here I am,updating my blog.

I just re- read a post in 2017. Did we buy a vehicle?. No. Did we move out of the country?also Nope. My husband doesn't like driving here.or that's what he keep saying to himself. He has a pretty bad temper. I don't wanna imagine how his road rage would be... we are still in the middle of migration process. But I'm millimetres away from giving up...this thing has delayed many good things that could've happened to us.

We didn't try for a baby because at the back if my mind I always worried how we're gonna manage things if we ever move out. We didn't invest properly, I didn't apply for a transfer because I always thought I could bear it until we migrate, we didn't treat ourselves properly because I always thought just about saving up...then, Corona entered our lives and everything turned upside down. 

I didn't know what I should do with my life up a stable job and moving for a place with uncertain future infront of us made me scared. I didn't know what I should do if I stay here. I hate this job...I just wanna job that i could love,and I'm not someone who's difficult to please. I was also worried about a baby. Do we make a baby now? Do we really need babies?lol. Everything was a mess....

Then I took a deep breath. (And few shots of Vodka) and told myself that everything is gonna be all right. We don't need a timer,or an agenda in our lives...we just need to live good humans...provide to our families and society, make people that we love, and who loves us back happy,and just enjoy the moment....

Then I spent several hundred thousands to renovate,(re tile,new pantry)my husbands house,bought phones for both my mother's and mother in law's birthdays, went on a trip,treated ourselves (bought new clothes,bags,shoes and jewelry) and started an investment plan that'll give us 2million in five years...I know it's not much,but it's better than nothing. I also opened up two 100k investment plans for my mother and mother in law,as a gift. 

Doing all these things made me happy. Finally we rented out a better studio apartment type small annex near Nawala and started living independently. Loving it right now.

But,in a corner of my mind, the dream of migrating worries me like a cancer. It was my dream since I was a child.... I grew up looking up to my father,who used to work in Saudi and who sent money monthly to us, and who bought boxes full of gifts,toys,clothes,sweets and jewelry for mother...then when I was a teenager, my eldest brother migrated to Australia, all I saw was freedom,their travel photos, he sent money to us,and he bought things just like our father when he came back home...all I ever wanted in my life was to migrate to another country,earn dollars,travel and see all the countries and buy stuff for our families and actually afford things rather than living pay check to pay check.... I don't know whether it's the time to give up on it..we are getting old... I'm 31,turning 32 in few days...our parents are getting old.. and they need support... 

So....... it left me with a question.... should I just let go of my dream.....

Honestly.... I don't know ..... thinking about giving up make my heart ache a bit,but I think we'll be alright... we will be able to travel and see other countries... (we already visited Dubai .loved it.) We can afford it....and we can buy gifts and stuff in Sri Lanka as well....also, if we manage our expenses better,we can live pretty decently too....

So am I ok? yes. Am I unhappy? Sometimes yes. Finally......have I given up? I'd still keep it as an option. I'm gonna apply for PR,then if I get PR I'd keep it as an option... in my life I love husband says that I become so energetic and enthusiastic whenever I plan I'd like to plan ,and make contingency plans.....

If there anyone out there who feel lost as I do... just relax....take a deep breath and few glasses of whatever alcohol you prefer just decide to go with the flow...

I might not write in another year or so..that's how busy I am.. but I hope the future would be better....yours and mine.


I'm the queen of procrastination, I always postpone stuff and I have like, hundreds of incomplete stuff piled in my room (as well as the office. lol) I fell ill last week, and I'm having few days for myself, which is helping me to recover and also, I've finished some stuff I've neglected for so long....

I've finally finished sorting photos of my wedding album! after two years! and I've updated my diary and here I am, writing... I've missed writing. I always told myself that I can't write because I don't have time. But that's not the case. I don't write because I'm lazy, and I don't allow myself the time I deserve. This time I realized that everyone should have time for themselves and believe that you can do.. The photo sorting just took around six hours, and I've been postponing that for more that two years! see, if I had the determination, I could've done it hundred times.

So, enough of that, let's talk about my life.After all this is my virtual diary.

I'm happy as a sick person could be right now.hehe. I have a bad cough, as I'm just recovering from lower respiratory tract infection. But I'm good. I'm reading books, drinking coffee,watching movies, get spoiled by husband, and getting scold for not drinking enough hot water, and also, being fat.

Things are going to change (hopefully), I will be more focused on eating healthy, yoga and etc. as well as I've decided to switch careers.

In my life I've never been able to choose the ideal career. I studied CIMA, did Marketing Management, did Business and Finance,did Banking, but I never really liked any except Marketing. It's too late to pursue a career in Marketing, and being an introvert I don't think I could do better either. So I'm back to my all time dream- becoming a lawyer. I'm gonna face Law entrance this year-again after about ten years! (I didn't get the admission yet though.....hope I'll get it) and I want to see how things work out... I know many would think it's crazy to quit a government bank to become a student again, but I think this job is slowly killing me. No one should work from 7a.m. to 7p.m., come home by 9-9.30 p.m. and leave the house again by 6a.m. I know most of you do, but for most of you, your work life is bearable/enjoyable and rewarding. It's not just for me.

I hope that I could do this, so until then. Goodbye.
I'll be back with either good, or bad news.hehe

P.S. I'm gonna shave my head if I really get selected! I'm not kidding!

අවුරුදු තුනකින්

වයස විසි එකේදී පටන් ගත්ත මේ බ්ලොග් එක දැන් අවුරුදු හතක් පරණයි , ජීවිත සෑහෙන්න වෙනස් වෙලා,හිතන විදිහ වෙනස් වෙලා,ලංකාව,මිනිස්සු වෙනස් වෙලා..
මගේ ජීවිතය ගැන කියනව නම්, ඉතාම ප්‍රීතිජනක කාලයක් පසු කරමින් ඉන්නේ මම නම්, සතුටින් උනත් ,නිදහසේ හුස්මක් ගන්න වත් වෙලාවක් නම් නෑ.

මම විවාහ වෙලා අදට මාස 2යි ,ජීවිතේට බඳින්නේ නම් නෑ කිව්වත් ඔන්න මම දැන් ඉන්නවා ගොරෝ ගොරෝ නිදි කොල්ලෙක්ගේ එහා පැත්තට වෙලා type කර කර.කොල්ලා දැන් නිදි ඇයි කියනවා නම් එයා හැමදාම night shift කරන කෙනෙක්. එයා උදේ 5.30ට ගෙදර එනවා,මම උදේ 6ට ගෙදරින් යනවා. දවසට පැය බාගයක් විතරක් හමුවෙන හින්දා අපේ ජීවිතේ ප්‍රශ්ණ ඇත්තෙම නෑ.මේ වගේ නිවාඩු දවස් වල,නැත්නම් සති අන්තේ තමයි අපි දෙන්නාට නිදහසක් ලැබෙන්නේ.
ඉතින් අපි සෙනසුරාදා movie marathon එකක් යනවා. ඉරිදා හවසට යනවා කූල් බීර වීදුරුවක් බීලා ,සඳුදට වැඩට යන්න හිත හදාගන්න.

වෙල් වලින්,ගස් වලින් වට වෙච්චි ගමේ ගෙදර ඉඳන් නගරේ ගෙදරට පදිංචියට ආව මට මෙහෙ හරි රස්නෙයි. වැඩට යන්න එන්න පැය හතරක් විතර යනවා.හැම සැප පහසුකමක් ම අත ළඟ උනත් ,ආයේ ගෙදර යන දවසට පුදුම සතුටක් එන්නේ.

මම දැන් වැඩ කරන්නේ රජයේ බැංකුවක.විධායක නිළධාරිනියක් විදිහට.හීනෙන්වත් හිතුවේ නෑ හැමදාම සාරි ඇඳන් වැඩට යන job එකක් කරයි කියල.බැංකුවේ බාගයක් මට මට මැඩම්, මිස් කියද්දී ,අනිත් බාගෙට මම සර්,මැඩම් ,මිස් කියනවා.general manager ටත් මුල් නමින් කථා කරන ඇමෙරිකානු සංස්කෘතිය තිබ්බ office එකක ඉඳන් ආව මට මුලදී ටිකක් අමාරු උණා ,අවුරුදු 3කට ලං වෙන්න මේකේ කට්ට කාපු මට දැන් ඕව පුරුදුයි.

මගේ මුල් පත්වීම ලැබුනේ සබරගමු පළාතට.සුන්දර සබරගමුවේ පඹහින්න,වැලිගෙපොල,වේළිඔය,බලංගොඩ බැංකු කීපයක නිළධාරිණියක් විදිහටත්,කළමනාකරු නැති දවසට වැඩ බලන කළමනාකාරිණිය විදිහටත් වැඩ කළා.වගකීම් වැඩි උනත්,බැංකුවේ අනිත් සේවකයින්ට අයියා,අක්කා,නංගි,මල්ලි, කියාගෙන,පවුලක් විදිහට හිටපු කාලේ තමා ජීවිතේ best අවුරුදු දෙක.

ඉතින් අපේ පවුල ගැන කියනවා නම් ,ලොකු අයියට දැන් ඉන් ඉන්නවා හුරතල් දුවෙක්,පොඩි අයියත් බැන්ද නේ ...එයාගේ නෝනාටත් දැන් බබෙක් ලැබෙන්න ඉන්නවා.ඊළඟට මම තමයි කියල හැමෝම කියන්නේ.ඒත් ඊට කළින් ජීවිතේ තව විඳින්න ඕනේ. එන මාසේ විතර වාහනයක් ගන්නවා, කොච්චර හොඳ රැකියාවක් කියල සමාජය කිව්වත්,උදේ 7.30 ඉඳන් රෑ 6.30 වෙනකන් බර අදින මේ job එක මට හරියන්නේ නෑ.අපි දැන් ප්ලෑන් කරනවා රට යන්න.එන අවුරුද්දේ ඒකත් හරියයි.

ඉතින්, මගෙ ලියන style එක කම්මැළි වෙලාද මන්ද...ඉතින් අවුරුදු විසි අටක් වෙච්චි අපි, ජීවිතේ උන වෙනස්කම් එක්ක ,මෝරලා,boring වෙලා ගිහින්. ආයේ ලියන්න හිතුන,මොකද ඉස්සරහට තව රසබර සිද්ධි ටිකක් තියනවා කියන්න.මම කිව්වේ නෑ නේ මගේ මනුස්සයා හම්බවෙච්චි විදිහ ! ඉතින් ඉතින් ආයේ හමුවෙනකන්, ප්‍රීති වෙසක්! දැන් යන්න දන්සල් කන්න

දැන් අපි නාකියි .. :D

ඔන්න  මම ඉඳල ඉඳල ,අවුරුදු 2 ක් ම ඉඳල ආයේ ලියන්න ගත්ත ..:) ඇයි  මම ලිව්වේ නැත්තේ කියල මම ම දන්නේ නෑ .කම්මැලිකම එක හේතුවක් වෙන්න ඇති ,අනික ජීවිතේ ලොකු වෙනසක් වත් ,interesting  දෙයක් වත් වෙන්නේ නැති එක,ඇයි  මගේ PC එකත් මහ කරුමයක්...අද මගේ 26 වෙනි උපන්දිනය,අද ඉඳන් මම මගේ දින පොත ලියන්න ගන්නවා..මොකද 2014/2015 නම් වෙනස් දේවල් සිදුවෙන අවුරුදු 2ක් කියල හිතෙන නිසා.මාව unfollow නොකරපු හැමෝටම ගොඩාක් ස්තුති !!! :)

මම දැන් වැඩ කරන්නේ head office  ඇමෙරිකාවේ තියන company එකක.වැඩට යන්නේ ගෙදරින් හවස 6ත් පහු වෙලා.රෑ 8 ඉඳන් පාන්දර 4.30  වෙනකන්  වැඩ .දැන් අවුරුද්දක් විතර එතන,වැඩට යන වෙලාව හින්ද සෑහෙන්න හොඳ දේවල් උනා,දැන් බස් වල යන්නේ සති අන්තේ lectures යද්දී විතරයි.van එකක් එනවා එක්ක යන්නයි,එක්කන් එන්නයි..ගෙදර ඇවිත් exercise   කරනවා පැය 1 1/2 විතර.කිලෝ 12 කුත් අඩු උනා.දැන් හොඳට නිදා ගන්නවත් එක්ක.ඉතින් ජීවිතේ නම් හොඳ විදිහට ගත වෙනවා.ආ තව මම මේ දවස් වල post graduate diploma  එකක් කරනවා.MBA එකක් කරන්න ගත්තේ නෑ ,එහෙම කලොත් ආයේ ලංකාවේ නම් job එකකට apply කරන්න බැරි වෙන නිසා.qualifications වැඩියි ,experience නෑ ...

අපේ පොඩි අයියත් ඉඳල ඉඳල බැන්දනේ !! අලුත් නෑනා පොඩ්ඩ හරි හොඳයි.අයියගෙන් බාගයක් ඇති.එක්කෝ අයිය ඉක්මනටම කෙට්ටු වෙන්න ඕනේ,එක්කෝ අක්ක මහත් වෙන්න ඕනේ.hehe .දැන් ඉතින් පවුලේ ඉතුරු වෙලා ඉන්නේ මම විතරක් නිසා අම්මලට හරි හදිස්සිය මාවත් බන්දලා දෙන්න.පත්තරේ දැන්වීමක් දානවා කිව්වේ. :P මම කිව්වා බරයි,පාටයි,උසයි ,educational  qualifications ,job  experience එක්ක price  negotiable  කියලත් දාන්න කියල...

ම්ම් ...දැනට නම් වෙන ලියන්න දෙයක් නෑ .ආයෙත් වෙලාවක් ලැබුනම ලියන්නම්කො.එහෙනම්,අදට නවතින්නම් ....සුබ දවසක්! :)

මම මේ ලඟදි (ලඟදි කිව්වට ළඟදීම නෙමේ, මම මේක ලියන්න කියල ගොඩ කාලයක් තිස්සේ හිතන් උන්නේ ..)මගේ කාමරේ අස්කරද්දී කාමරේ බිම තිබිල පුංචි කොළ කෑල්ලක් හම්බුනා.එකේ තිබ්බේ අමුතු විදිහේ නම් ටිකකුයි, ඊට ඉස්සරහින් ගණන් ටිකකුයි.පහලට තිබ්බ නම් පේලිය හරිම අමුතුයි.එක දැක්ක ගමන් මට මතක් උනේ හිටපු ගමන් කඩේ බඩු ඔතල දෙද්දී හම්බෙන පරණ රේස්කොළ.

නම් ටික පහලට තිබ්බේ pick me, rapido, lady jane, red champion වගේ නම් ටිකක්. ඊට ඉස්සරහින් රුපියල් 450, 250, 150 වගේ ගණං ටිකක් ලියල තිබ්බ.මේක මොකක්ද කියල නම් හිතාගන්න බැරි උනා.බැරි වෙලාවත් තාත්ත රේස් ඔට්ටු අල්ලනවාවත් ද? මම කොළෙත් අරගෙන අම්ම ලඟට ගියා. "අම්මේ මේක මොකක්ද කියල පොඩ්ඩක් බලන්නකෝ..." මම අම්මට කොලේ දුන්න. "ඕකේ රෙඩ් චැම්පියන්, පික් මී, ලේඩි ජේන් වගේ නම් සෙට් එකකුයි ගණන් වගේකුයි තියෙන්නේ, තාත්ත බැරිවෙලාවත් ඔට්ටු දාන්න පටන් අරන්ද දන් නෑ ....."

"කෝ මගේ කණ්නාඩිය ගෙන්න...." අම්ම කොලේ අතට අරන් හොරෙන් කිව්වා. මම කණ්නාඩිය ගෙනත් දුන්නට පස්සේ කොලේ කියෙව්ව අම්ම දෙකට නැමි නැමි හිනා වෙන්න ගත්ත.

"මම දවස් ගානක් තිස්සේ හෙව්වා රංජනී ගෙනත් දුන්න ඇන්තූරියම් වල ගණං ලිව්ව කොලේ කෝ කියල!මේක කොහෙද තිබ්බේ?"
"එතකොට ඔය ඔක්කොම ඇන්තූරියම් වල නම් ද?මොනවද අප්පා ඕවට අස්සයන්ගේ නම් දාන්නේ ඇයි? "

අම්ම තාත්තට කතාව කියන්න ඉක්මනට ගියා. අන්තිමේදී දෙන්නම මටයි සවුත්තුව දාන්න ගත්තේ..තාත්තව සූදු කාරයෙක්ගේ ගානට දැම්ම කියල! හී හී.

අදහස් විමසීම

මේ ලඟදි අපේ ගෙවල් ලඟ මල ගෙදරකට තේ, පාන් එහෙම අරන් යන්න අපේ අම්මලයි ,  මාමලයි ලෑස්ති උනා. ඉතින් රෑ 10 ට විතර කට්ටියම මෙහෙට ආව.පාන් ටික ලෑස්ති කරලා තිබ්බ නිසා අම්මයි නැන්දයි එකතු වෙලා තේ, කෝපි හදන්න පටන් ගත්ත.නැන්දා තේ ගොට්ටට අලුතෙන් තේ කොළ දාල, උණු වතුර කෝප්පයක් විතර දාල තද කහට එනකන් එක උණු වතුර ටිකේ දෙතුන් පාරක් එබුවා. අම්මත් හොඳට බලාගෙන මේ අලුත් සිස්ටම් එක.ඊට පස්සේ නැන්දා එලියට ගිහින් ඒ කහට කෝප්පේ විසි කරලා ආව. !!

"ඇයි එක විසි කලේ??"  අම්ම ඇහුව.

"අපේ ගෙදර හැමදාම තේ ටික තම්බල විසි කරනවා මුල් කහට ටික.ඔය තේ හදන්නේ ජරා විදිහට නේ, නිකන් අත් වලින් කඩලා, කකුල් වලින් පාගල...ජරාව නේ..." නැන්දා කිව්වා.

"අපි නම් එහෙම කරන න, ඔය විෂ බීජ ඕවයේ ඉතුරු වෙන් නෑ එහෙම." අම්ම එතනින් කරුණු දැක්වීම නතර කරපු එක ගැන මම සතුටු උනා.

ඉතින් නැන්දා ඉතුරු උන තේ ටිකට උණු වතුර, සීනි එහෙම දාල කේතලේකින් එකක් තේ හැදුව.

"ඒයි, පොඩ්ඩක් මේකේ සීනි ඇතිද බලන්න..." නැන්දා මාමට අඬගැහුව.මාම ඇවිත් තේ හැන්දකින් එකක් රස බැලුව.

"සීනි නම් ඇති එත් කහට ටිකක් මදි වගේ." මාම කිව්වා .

"නෑ නෑ කහට හොඳටම ඇති..."නැන්දා ආයෙමත් රස බලල තව සීනි ටිකක් දැම්ම.

"අක්කේ මේකට සීනි ඇද්ද බලන්න..." නැන්දා අම්මට කිව්වා.අම්මත් තේ හැන්දක් අරන් තේකේ රස බැලුව.

"සීනි නම් වැඩිත් තරම්, තව පොඩ්ඩක් උණු වතුරයි කහටයි ටිකක් දාන්න" අම්ම කිව්වා.

"නෑ මේ ගැන ඇති වගේ, තව වතුර දාන්න ඕනේ නෑ..." නැන්දා තව කහට ටිකක් එකතු කරමින් කිව්වා.

"ඒයි, පොඩ්ඩක් මේකේ කහට ඇතිද බලන්නකෝ...." නැන්දා ආයේ මාමට ඇවිටිලි කළා.

"මොකටද අහන්නේ?" මාම poker face  එකක් දාල කුස්සියෙන් යන්න ගියා.

ඉතින් කොහොම හරි කට්ටිය ඒ හදාගත්ත තේකයි, කෝපියි, පානුයි අරන් ටිකකින් මල ගෙදර දිහාවට ඇදුනා......

සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!!

ඉතින් කොහොමද? ගොඩ කාලෙකින්..මේ බ්ලොගර් සයිට් එකත් සැහෙන වෙනස් වෙලා...මේ අවුරුද්දේ අපේ ජීවිතත් සැහෙන්න වෙනස් වෙලා...නැද්ද? මගේ ගැන කියනවා නම් එහෙම මම රස්සාවෙනුත් අස් වෙලා,හිස් පර්ස් එකකුත් එක්ක දුක සේ ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා....ඇයි ඉතින් විභාගයි, රස්සාවයි, අසනීප වලට බේත් ගන්න ඒවයි ඔක්කොම එකට කරන්න බෑ නේ....එත් දැන් තමා දුක හිතෙන්නේ, හදිස්සියකට ගන්න රුපියල් 10 ක් නෑ මගේ කියල!!

මේ ලඟදි අපේ අම්මල කතරගම ගියා, ඉතින් මගේ එකම බලාපොරොත්තුව විභාගෙන් පස්සේ අලුත් රස්සාවක් හින්ද මම අම්මට කිව්වා මම වෙනුවෙන් භාරයක් වෙනවා නම් අලුත් ජොබ් එකක සෙට් වෙන්න කියල බාර වෙන්න කියල. අම්මත් කිව්වා හා, ඔයාට රස්සාවකුත්, පොඩි අයියට පරස්තාවකුත්, ලොකු අයියගේ පවුලට අලුත් ළමයෙකුත් ලැබෙන්න කියල එහෙනම් බාර වෙන්නම් කියල... එත් ටික වෙලාවක් කල්පනා කරද්දී තමා පොඩි අවුලක් ආවේ... මම අම්මට කිව්වා, අනේ අම්මේ පටලවගන්න නම් එපා, එහෙම උනොත් මට පරස්තාවකුත්, පොඩි අයියට අලුත් රස්සාවකුත් ලොකු අයියලට බබෙකුත් ලැබෙයි කියල....

එත් අවුලක් නෑ, හිතමු හොඳටම පැටලිලා මට බබෙකුත්, පොඩි අයියට අලුත් රස්සාවකුත්, ලොකු අයියට අලුත් පරස්තාවකුත් සෙට් උනොත්!! ඉවරයි නේ !!

කොහොමෙන් කොහොම හරි කතරගම ගියාට බාර වෙන්න ලැබිල නෑ, මොන දේ වෙන්නෙත් හොඳට කියනවා නේ....

ඇත්තටම මේ ටිකේ ලිව්වේ නැත්තේ ලියන්න දෙයක් නැති නිසා....ජීවිතේ හරිම කම්මැලිකමේ ඔහේ ගලාගෙන යනවා...මේ අවුරුද්දෙවත් වෙනසක් වෙයි කියල හිතනවා, වෙනසක් උනේ නැත්නම් වෙනසක් කරන්න හරි ඕනේ...මෙහෙම බලන් ඉඳල බෑ.....

ඉතින් ඔයාල හැමෝටමත් ලැබුවා වූ නව වසර සුබ වේවා කියල පතනවා...... :) සියලු පැතුම් ඉටු වේවා!!